۴۴۴۴۴۴۴۴۴۴۴۴۴ شنبه سوری رو عشق است

ياران منشينيد خموش

ايران بر سايه ي دار است

منشينيد خموش

زير ساتور تبهكاران است

منشينيد خموش

در كشور ما سرب سوزان است پاسخ

گر بپرسي از عدالت

همه ي راهها شود مسدود

جزء راه رذالت

ياران منشينيد خموش

ايران بر سايه ي دار است

منشينيد خموش

                      خنده بر لب میزنم تا کس نداند راز دل  

پروردگارا:همه شکر نعمت های تو را کنند .ولی من شکر بودن تو.

                    چرا که شکر ونعمت بودن توهستی.

گلچین روزگار عجب خوش صلیغه است

                                 میچیند گلی را که از همه خوش بو تر است

رفیقان یک به یک رفتند مرا در خود رها کردند

همه درد من بودند گمان کردم که هم دردند

                             ما از آن پاک دلانیم که زه کس کینه نداریم

یک شهر پر از دشمن و. یک دوست نداریم

بگذارید و بگذرید . ببندیدو دل مبندید که دیر یا زود باید گذاشتو گذشت

رفیق................................................

کاش این اسم نبود

کاش حتی این واژه نبود

برو ای دوست برو .

من دگر سیرم سیر .....

من دگر سیرم از این شهر تباه........

من دگر میرم از این دل ............................

من دگر میرم از این لانه ی شهوت .............................

به خدا سیرم ازت...........................................................

عاقبت ساده دلان بر سر چاهند

منم آن ساده دل پست حقیر

منم آن ساده دل بیچاره

که از اسم رفیق نالانم

که بیفتد پایش جانمان تقدیم اوست

هر که را دوست نباشد نتوان زنده شمرد

آنکه جانش زه رفاقت اثری یافت نمرد

برو به ادامه ي مطلب........نري ضرر كردي

چشم من بیا منو یاری بکن

گونه هام خشکیده شد کاری بکن

غیره گریه مگه کاری میشه کرد

کاری از ما نمییاد

زاری بکن

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمییاد

تا قیامت دل من گریه میخواد

هر چی دریا رو زمین داره خدا

با تموم ابرای آسمونها

کاشکی میداد همه رو به چشم من

تا چشمام به حال تو زاری کنن

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمییاد

تا قیامت دل من گریه میخواد

قصه ی گذشته ها ی خوب من

خیلی زود مثل یه خواب تموم شده

حالا باید سر رو زانو بزارم

تا قیامت اشک حسرت ببارم

دل هیچ کی مثل من غم نداره

مثل من غربت و ماتم نداره

حالا که گریه دوای دردمه

چرا چشمات اشکشو کم مییاره

به چشمانت بیاموز که هر کس

ارزش دیدن نداااااااااااااااااااااارد

تمام عمر بستیم و شکستیم

به جزء بار پشیمانی نبستیم

جوانی را گذر کردیم تا مرگ

ندانستیم به دنبال چه هستیم

گفته بودم که اگر بوسه دهی

 توبه

کنم !

که دگر باره از این گونه خطاها نکنم !

بوسه دادی چو برخواست از لب من !

توبه کردم که دگر توبه بی جا نکنم !

******************

زمستون خدا سرده دمش گرم

زمین رو مثل یخ کرده دمش گرم

توی آیین خدا لوتی گری نیست

خدا نامرد نامرداست دمش گرم

خداوندا :تو خود گفتی که نامردان بهشت را نمیبینند

ولی من با چشم خود دیدم که نامردان به از مردان

زه خون پاک مردانت کاخها ساختند

آنجا که انسان دارد نه کم از هوای حیوان

یک دانه ی گندم طلایی از تشت طلا گرانبهاتر

در حادثه ها ی ناگهانی سالم زه مریض مبتلاتر

آسوده نباش که بی نیازی   یک آنه دگر پر از نیازی

آنجا که تو فرعون زمانی   در تیر رس باد خزانی

الهی در شب فقرم بسوزان        ولی محتاج نامردان نگردان

در شب کوچک من،افسوس

باد با برگ درختان میعادی دارد

درشب کوچک من دلهره ویرانیست

گوش کن

وزش ظلمت را می شنوی؟

من غریبانه به این خوشبختی می نگرم

من به نومیدی خود معتادم

گوش کن

وزش ظلمت را می شنوی؟

در شب اکنون چیزی می گذرد

ماه سرخست و مشوش

و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است

ابرها ،چون انبوه عزاداران

لحظه باریدن را گوئی منتظرند

تا کدوم ستاره دنبال تو باشم

تا کجا بی خبر از حال تو باشم

مگه میشه از تو دل برید و دل کند

بگو می خوام تا ابد مال تو باشم

از کسی نیس که نشونی از تو نگیرم

به تو روزی میرسم من که بمیرم

هنوزم جای دو دستات خالی مونده

تا قیامت توی دستای حقیرم

خاک هر جاده نشسته روی دوشم

کی میاد روزی که با تو روبرو شم

من که از اول قصه گفته بودم

غیر تو با سایه م نمی جوشم

منی که نام شراب را از لای کتابها میشستم

زمانه شاگرد  پیر می فروشم  کرد..............

در هوایت بیقرارم !... دربه در

سر زکویت بر ندارم!...یک نظر

قایقی بودم کنار برکه ای

ناخدایی یا خدایی ! یک نفر...

تو همانی ! ناخدای زندگی

می کشد عشقت مرا سویی دگر

نقص من از چشم تو پوشیده نیست

لیک عیبم را نمودی ... مستتر

عاشقی را خود به من آموختی

یافتم راز نشستن تا سحر

گوی ایمان را ربودم از رقیب

سابقون السابقوا...بر یکدگر

یاد تو آرامش جانم بود

بنشینم من قرأن بخوانم  تا سحر

دريغا كه بار دگر شام شد

 سراپاي گيتي سيه فام شد.

 همه خلق را گاه آرام شد.

 مگر من، كه رنج و غمم شد فزون.

 جهان را نباشد خوشي در مزاج

. به جز مرگ نبود غمم را علاج.

 وليكن در آن گوشه در پاي كاج،

چكيده است بر خاك سه قطره خون.

پر گشودن هنر است

 اين را همه ي پرندگان مي دانند............

من اسير غم چشمان کبوتر بودم

بام چشمان تو پروازم بود

و نمي دانستم گاهي بام هم دام شود

 دل که بيچاره ي پرواز بود يادگاري شد

و در بام افتاد ماندگاري شد و در دام افتاد

 
<sup>بگوئید بر گورم بنویسند 

زندگی را دوست داشت

ولی آن را نشناخت

مهربون بود ولی مهر نوزید

طبیعت را دوست داشت

ولی از آن لذت نبرد

در آبگیر قلبش جنب و جوش بود

ولی کسی بدان راه نیافت

در زندگی احساس تنهائی می نمود

ولی هرگز دل به کسی نداد

و خلاصه بنویسید</sup>

نه زندگی را برای زنده بودن

دست تو ياس نوازش

در شب کوچک من،افسوس

باد با برگ درختان میعادی دارد

درشب کوچک من دلهره ویرانیست

گوش کن

وزش ظلمت را می شنوی؟

من غریبانه به این خوشبختی می نگرم

من به نومیدی خود معتادم

گوش کن

وزش ظلمت را می شنوی؟

در شب اکنون چیزی می گذرد

ماه سرخست و مشوش

و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است

ابرها ،چون انبوه عزاداران

لحظه باریدن را گوئی منتظرند

     ژ

هرکه در سينه دلي داشت به دلداري داد

دل نفرين شده ماست که تنهاست هنوز

گرچه رفتي ز برم، حسرت روي تو نرفت

در اين خانه به اميد تو باز است هنــــوز